Diabetesverpleegkundigen trainen collega’s over individuele zorgplannen

Diabetesverpleegkundigen Noya de Bonth en Judith Jimkes volgden een train de trainer-traject bij Vilans. Allebei verzorgden ze een training voor collega-zorgverleners in de eerste lijn over werken met individuele zorgplannen. ‘Je bent één van hen en staat niet boven de groep, dat werkt uitnodigend.’

Beide verpleegkundigen volgden apart het train-de trainer traject, dat gefinancierd werd door het Nationaal Actieprogramma Diabetes. De training van Noya de Bonth (Careyn) maakt deel uit van een pilot van PreventZorg, Stadsmaatschap Utrecht, Careyn, DVN, Achmea en Vilans. Binnen deze pilot doen PreventZorg en Stadsmaatschap Utrecht ervaring op met het werken met individueel zorgplannen. De training van Judith Jimkes werd vanuit de Zeeuwse zorggroep De Bevelanden geïnitieerd.

Interactief

De training was interactief opgezet, met veel ruimte voor discussie en een actrice die een rollenspel deed. Het startpunt was: Wat betekent zelfmanagement voor jou? Hoe denk jij over jouw rol? Wat heb je nodig om zelfmanagementondersteuning te kunnen bieden? Jij als persoon, maar ook de organisatie. Hoe bed je het in?

‘Want, zegt Noya de Bonth, ‘zelfmanagement valt of staat met of het geïntegreerd is in de totale zorg. Als je wilt het dat werkt, moet je het met zijn allen doen en op één lijn zitten. Dan herkent de patiënt het ook en zet je een proces in gang. Bij chronisch zieken heb je één voordeel: je hebt meer tijd. Je kunt samen iets opbouwen.’

Rollenspel

Hoe verliep de training? De deelnemers aan beide trainingen waren enthousiast. Het rollenspel met de actrice werd spannend en leerzaam bevonden. Daarin kwamen vragen aan bod als:  Hoe bied ik een individueel zorgplan aan? Waar loop ik tegen aan? Noya: ‘Het mooie van een actrice is dat ze kan benoemen wat er in het gesprek gebeurt.’

Eye-opener

Bij een van de trainingen van Judith was een patiënt aanwezig. Hij overtuigde de deelnemers dat het heel belangrijk is om achter de drijfveren van de patiënt te komen. Daar moet je volgens hem niet te licht over denken. Judith: ‘Voor ons was dat echt een eye-opener. Dus stel vooral de vraag: “Waarom wil je afvallen? Of waarom juist niet?” Je gaat steeds op zoek naar iemands motivatie.’

‘Voorheen waren we gespitst op meetwaarden,’ vervolgt Judith. ‘We gaven adviezen wat mensen konden doen om hun waarden te verbeteren. Nu laten we de patiënt er zelf achter komen wat beter voor hem is. “Wat wilt u?” is de eerste vraag die wel stellen. Vervolgens gaan we de patiënt informeren, zodat hij een goede beslissing kan nemen.  Bij alle stappen vragen we steeds: welke mogelijkheden ziet u zelf? Hoe wilt u dat gaan doen?’

Collega’s meekrijgen

Wat was er lastig? Noya: ‘Sommige deelnemers ondervinden in hun eigen praktijk weerstand van collega’s. Er is al zoveel dat moet gebeuren. Zelfmanagement voelt als iets dat ook nog moet.’ Judith: ‘Tijd wordt altijd als een knelpunt ervaren. Omdat in een consult ook zoveel cijfers bemachtigd moeten worden. Maar aan het eind van de training zeiden mijn deelnemers: eigenlijk kost het niet meer tijd, het is een andere manier van werken. En met meetwaarden kunnen we ook wel wat soepeler omgaan. Het gewicht bijvoorbeeld, kun je best eens overslaan.’

Betuttelend

Het doel om patiënten zelf persoonlijke doelen in het zorgplan te laten opschrijven, is bij de training van Judith niet gehaald. Judith: ‘Dat is ook niet per se nodig. Je kunt afspraken over doelen in het dossier in het HIS opnemen. Dat boekje verplicht laten invullen is te betuttelend en werkt niet. Verder is het heel leuk is om te merken dat het patiënten opvalt dat we het anders doen. Je merkt het aan hun reacties. We voeren andere gesprekken, we werken meer samen, het is gelijkwaardiger en relaxter.'

kennispleinchronischezorg.nl gebruikt cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruiksgemak te verbeteren. Lees meer over cookies. melding sluiten