Wijkverpleegkundige Maaike Groen: 'Er is zoveel sociale kracht in de wijk'

In de blogserie 'Over grenzen' vertelt wijkverpleegkundige Maaike Groen van Zorgbalans hoe de Transvaalbuurt in Haarlem aan de slag gaat met een nieuwe kijk op zorg. 'Een cliënt kan meer dan we denken.’

‘Waarom ik wijkgericht werken belangrijk vind? Ik wil de zorg voor cliënten zo goed mogelijk organiseren. Eigenlijk doe ik dat al twintig jaar. Het grote verschil is dat het nu goedkoper moet. Daarom wil ik hier een goede werkwijze voor ontwikkelen. Doen we dat niet en wordt de geldkraan straks dichtgedraaid, dan vallen onze cliënten tussen wal en schip.

Maaike Groen

Mindset

Ik kijk naar de kracht van cliënten en niet naar hun beperkingen. Wat kan iemand nog wel? Ik merk dat het een mindset is, voor mijzelf en voor al mijn collega’s. We werken niet voor niets in de zorg, we willen graag zorgen voor anderen. Als je dat moet loslaten, dan is dat best een grote omslag. Er is ook onrust. ‘We verliezen onze baan als we alles aan vrijwilligers overlaten’. Maar ik kan me goed vinden in die nieuwe visie en ik kom er bij collega’s steeds op terug.

Startbijeenkomst

In oktober 2013 zijn we in de Transvaalbuurt gestart met deze wijkpilot. Hoe kunnen we in de toekomst op een andere manier zorg verlenen waarbij meer gebruik gemaakt wordt van elkaar? We hebben een startbijeenkomst georganiseerd voor professionals, actieve bewoners en vrijwilligers-organisaties. Er kwamen vooral veel professionals. Behalve huisartsen, die gaven aan dat ze het wel belangrijk vinden maar geen tijd hebben voor zulke bijeenkomsten.

Tools

Uit de projectgroep is een team gevormd van een welzijnswerker, iemand uit de huishoudelijke dienstverlening en ikzelf als wijkverpleegkundige. Wij hebben tien bewoners geselecteerd die op dit moment gebruik maken van onze diensten. Met hen gaan we aan de slag met een nieuwe kijk op zorg. We bekijken met een 0-meting hoeveel professionele zorg er nu is en of we een arrangement kunnen maken waarbij minder professionals nodig zijn. We maken gebruik van de zelfredzaamheidsmatrix en wijkecogram om de cliënt goed in beeld te krijgen. Vilans heeft ons meerdere tools aangeleverd en deze twee tools vonden wij het meest geschikt. Per cliënt proberen we vijf lijntjes - sociale contacten - te leggen naar familie, mantelzorg en vrijwilligers die iets voor de bewoner kunnen betekenen.

Opbrengst

Door deze werkwijze ben ik me veel meer bewust van de sociale kracht van deze wijk. Er is zoveel meer aan vrijwilligerswerk, hulpdiensten en ouderenwerk dan ik dacht! We leren elkaar kennen en dat is nu al een opbrengst. Ik zie nu ook dat we jarenlang naast elkaar hebben gewerkt in plaats van samen. Ik denk dat de zorg inderdaad doeltreffender en goedkoper kan worden. En als we het goed organiseren, hoeven we hopelijk sommige nu al overbelaste mantelzorgers niet nog meer te belasten, maar kunnen we ze ondersteuning bieden vanuit de vrijwilligers.

Knelpunten

Het valt mij op dat er voor bepaalde groepen cliënten nog geen vrijwilligers zijn, zoals dementerenden en mensen met een psychiatrische stoornis. Daar zijn de vrijwilligersorganisaties nog niet op ingesteld. Daarnaast verwachten veel ouderen nog dat de overheid alle problemen voor hen oplost. Maar dat is niet langer haalbaar. Daarom zeggen we bij de start van de zorg duidelijk waar we naar toe werken: naar een zo groot mogelijke zelfstandigheid. Dat er bijvoorbeeld standaard een ergotherapeut komt bij steunkouscliënten zodat ze zelf leren om die aan te trekken. Ik hoor verzorgenden wel eens zeggen: dat kan die cliënt toch niet? Maar een cliënt kan meer dan we denken.’

kennispleinchronischezorg.nl gebruikt cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruiksgemak te verbeteren. Lees meer over cookies. melding sluiten