Blog: Waar blijft het beleid voor chronische zorg?

Guus Schrijvers

De kosten voor chronische zorg zijn tussen 2003-2013 gestegen van 25 miljard naar 43,8 miljard euro. Een stijging van 74%. Voor alle kosten van de gezondheidszorg was de groei 48%. 'Het loont de moeite om in Nederland specifiek beleid voor chronische zorg te ontwikkelen,' blogt Guus Schrijvers, oud-hoogleraar Public Health en gezondheidseconoom. 'Dat beleid zou moeten gelden voor de Wmo, Zorgverzekeringswet én de Wet langdurige zorg tegelijk.'

'Het aandeel van de chronische zorg in de totale kosten bedroeg in 2013 46%. Dat was in 2003 39%. Die percentages verschillen per financieringsbron. Bij de Zorgverzekeringswet in 2013 ging 44% van de uitgaven naar chronische zorg. Voor de AWBZ bedroeg dat percentage 73%. Voor de Wmo en andere wetten die met belastinggeld werken, was dat in dat jaar 29%.

Berekening kosten chronische zorg 

Hart- en vaatziekten In 2013 bedroegen de kosten van chronische zorg 43,8 miljard euro. Van deze kosten nemen de bekende chronische aandoeningen 56% in: diabeteszorg 1,8 miljard euro; dementie 5,4 miljard euro; verstandelijke beperkingen 7,9 miljard euro; hart- en vaatziekten 4,0 miljard euro; zorg na een beroerte 2,5 miljard euro en astma COPD en andere longziekten 3,3 miljard. De resterende 44 procent gaat naar minder vaak voorkomende chronische aandoeningen.

In 2011 hadden 5,3 miljoen Nederlanders een of meer chronische aandoeningen. Zij besteedden toen aan zorg 40,7 miljard euro. Dat is per persoon afgerond 7.700 euro. Voor Nederlanders zonder chronische aandoeningen was dat bedrag.4.270 euro. Deze bedragen heeft niet het RIVM berekend: Ik deed dat zelf.

Toekenning zorg chronisch zieken in één keer

Uit al deze cijfers blijkt dat het de moeite loont om in Nederland specifiek beleid voor chronische zorg te ontwikkelen. Dat beleid zou tegelijk moeten gelden voor de Wmo, Zorgverzekeringswet en Wet langdurige zorg. Want mensen met chronische aandoeningen komen in elk van de drie wetten naar voren. Vaak maken zij tegelijk gebruik van meer dan één wet. Ik zou willen dat beeldvorming en beoordeling van zorgbehoeften bij mensen met chronische aandoeningen per cliënt maar één keer plaatsvindt. De toekenning van zorg per wet kan daarna apart plaatsvinden.

Vergoeding voor cursussen zelfmanagement?

Zelfmanagement bevordering met behulp van cursussen en websites heet blended learning. Dit bespaart kosten van chronische zorg, zo blijkt uit menig onderzoek. Geen van de drie genoemde wetten vergoedt de kosten van blended learning voor cliënten of patiënten die dat willen. Laat staan dat zij korting op de te betalen gemeentebelasting of verzekeringspremie bieden aan cursisten die klaar zijn.

Integrale bekostiging voor alle chronisch zieken

Mensen met chronische aandoeningen hebben veel contacten met huisartsen, specialisten en andere professionals. In de Verenigde Staten ontvangen hulpverleners daarom voor hen een abonnementstarief. Dat heet daar bundled payment. In Nederland bestaat sinds 2010 zo’n integrale bekostiging voor mensen met diabetes, COPD en verhoogd risico op hart- en vaatziekten. Maar er zijn veel patiënten met andere typen chronische aandoeningen. In de afgelopen jaren is dit initiatief niet uitgebreid naar die andere groepen.

Kortom, wie kosten wil beheersen in de zorg, ontwikkelt beleid voor chronische zorg en vergeet beleid per wet of per soort zorgaanbieder.'

Guus Schrijvers

Guus Schrijvers is oud-hoogleraar Public Health en gezondheidseconoom bij het UMC Utrecht. Hij is actief als schrijver van boeken, blogs en artikelen, geeft lezingen en workshops  en is lid van enkele stuurgroepen en begeleidingscommissies. Bekijk zijn website www.guusschrijvers.nl/.

Bron: Zorgvisie

Verder lezen

kennispleinchronischezorg.nl gebruikt cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruiksgemak te verbeteren. Lees meer over cookies. melding sluiten